Astoaren espak
Garagarrak atera ondoan
Ona zer edestu didan,
Asto eder batek arestian
Ariztiko gerizpean.
Antxiñeko denpora maiteak
Beti zaituztet gogoan,
Zuek lakorik ez da agertzen
Berriz iñundik ludian.
Orduan nagusia ni nintzan
Abere guztin artean,
Oraindik zuzentasun izpia
Egoalako ludian.
Orduan ni nintzan jakintsua
Ni ere aintzaz betea,
Ezta-baida gogorren aintz ori
Neukan nik irabazia.
Itz jario ta makillazua
Arrazoi guzti zitula,
Aldun jakintsu Balan igarle
Nuan nik nere etsaya.
Azkenean beartu ninduan
Neure istillun mintzatzera,
Ta nik bakarrik itz bat esanaz
Goitu nuan jakintsua.
Ain garrantzitsua izan zalako
Orduko neure gurenda
Idazti Deunen idatzi, dago
Idazle dala Jainkoa.
Ordun bakaldunak ezeukaten
Abere maiteagorik,
Ez da be ukulluko astoa besten
Aintzat artuko gizonik.
Neure bizkar gañen irozturik
Zijozan guda lekura,
Ta gudakuntzan iroztu bear
Nik gudarien kemena.
Neure gañen itzultzen ziran
Guda irabazi ondoan,
Aintza tartean txalok artzeko
Beren erritar aurrean.
Ainbeste txalon ezaguturik
Gizonen erokeria,
Belarrik jetziz, maiz ezan nuan
Naiko da Jaunak, naiko da.
Zorion-iturri neurtuten zan
Zuzentasun aro artan,
Asto ederrak batek eukirik
Landan edo ukulluan.
Jainkok ondo ezagutzen zuan
Nire endakoen kemena,
Euren onez Niniben utzirik
Bein paragarri igarlea.
Jainkon semea Jesus maitea
Txiki edo andi zala,
Ezan iñoren gañen eseri
Neure bizkarren ezpada.
Ordu istilluan nik eraman ere
Nazaretik Belenera,
Ta istilluan nik eraman ere
Belenetik Ijitora.
Erodes ilik kendu zanean
Aurrarentzat arriskua,
Pozaren pozez bizkar gañean
Ekar nun Nazaretera.
Abar-iganden berea aintza
Nere gañen zetorrela,
Andi ta txiki gora didarka
Bide ederra egiela.
Jerusalengo bide guztian
Didarka ostea beti,
Aintza Jesusi gora Beroni
Aintza Dabiden semeri.
Ta abar ta estalkiz apainduko
Bide berdin gabetik,
Omen omentzu neraman Jesus
Jerusalen urira nik.
Baña orain ezur eta narru
Narraz nabil ludirik ludi,
Ezezpena ta makillazua
Bertan arturik ugari.
Muskaria (Tudela), 1926
|