 |
SAN INAZIORI BERE MARTXA EDO JOAIRA EDERREAN AZPEITIYARI DONKITUA
1.900'garren urteko Agostuan, Bilbaon, Teatro Arriaga deritzayonean, itz-neurtuen sari emateko jai-aldi bat izan zan. Unamuno deitu zuten itzaldia egiteko.
Agertokian jai-aldiaren erregiña, ta bere damatxoak. Bilbaoko aundiki guztiak an zeuden. Unamuno agertu ta asi zan itzegiten. Ez. ordea, jendeak uste zuana esaten.
Lendabizi, euskerarengatik gaizki esaka, urrena Trueba'ren eta gure literaturaren kontra, gero «maketua» goratu ta euskalduna beratu...
Jende dana amorratu ta sekulakoa gertatu omen zan: oju, deadar, txistu, jendea agertakira igo ta guzi.
Unamuno'ren itzaldiaren sona Euskalerri guzira zabaldu zan. Bazter guzietan jendea samindu. Ordun Pedro, Maria Otaño'k bertso batzuk ipiñi zizkan, Maisubari deitzen diranak, Jose Echezarreta'k Unamuno'ri deitzen diranak, ta Ramos Azkarate'k urrengo bertso auek, San Inazioren martxan:
Inazio,
jarri zaite begira
zure Euskalerrira
zerutik
euskal leyatillatik,
gaitzazun ikusi,
nola geran bizi,
gaitzazuben gorde
erdaldundu gabe,
prest gaude
Ama zarraren alde,
naiz bizirikan erre.
Euskal txar Tancredo
(edo Unamuno)
mundu onetako
infernuan dago,
agerturik euskeraren borrero
biziro,
ez lotsatutzia
onra saldutzia
aman eriyotza
aurrak eskatzia,
nai du erdaltzia,
euskera galtzia,
gu gerran jartzia,
zikin bizitzia,
moro biurtzia
ta Judastutzia
euskal guzi guziyok
madarikatzia
eta kondenatzia,
bai, bai, bai.
Argatik
zure jayotz erriyan,
Itzerraiz'ko mendiyan,
diyogu
juramentu azpiyan,
gerala euskalak
euskaldun kabalak,
ibero zar zarrak,
ibar menditarrak,
gerala
amarentzat leyalak,
onra zale zabalak;
gera fedetsuak,
gera indartsuak,
gera paketsuak,
gera onraduak,
bañan utzi ezkeroztik pakian
lenian;
gu gañerakuan
oraindañokuan
zer izandu geran,
daukagu goguan;
Iñigo maitia!
obe da iltzia,
ez onra saltzia,
ez erdalduntzia,
ez traidoretzia,
Unamunotzia,
ez madarikatuta
kondenatutzia,
arren jetxi zaitia,
zaitia.
|
 |