Herriak sofritzen dauden artean

beti dira poetak

astiarekin rinozeronteari kilimak egiteko,

pobreak triste bizi diren artean

eta mundua heriotzera doalarik,

delfinak orrazteko.

Bainan nik ez dut betarik

langileen bekokian izerdi lokatza

ta nekearen zimurra ez baino

pentsamentuarena ikusi arte.

Beti dira poetak

ibaian umeak itotzen egonda ere

ilargia dizdiratzen baizik

ez dutenak ikusten.

Beti dira poetak

arratsaldean hil kanpaia jotzen denean

aingerutakoa dela pentsatzen dutenak.

Nik ez dakit zer esan.

Auskalo zer ari zaigun

esku-artean gertatzen.

Bainan nazkagarria da poeta izatea.

II

© Joxe Azurmendi