Argi ta itzalezko tenplo hau

nasai ta oskarbi

nizun nire bihotzean jasoa.

Eskultura zakarrak nizkizun ederrak

landu, harrizko hitz landuak

maitasunez,

beharbada zure bihotzean

ez ziren kabitzen.

Zergatik ez zinen konformatzen

ixiltasunez?...

Vidriera

hoen argi dardartiak

ta argizari xume honek

hainbat odol agertuko zizuketen

ixiltasunaren aldaretan opaldu.

Ahaztearen soroetan

zimeldutako orduen uzta oria

orain nire alboan dago,

Notre Dame-ko itzaletan,

ausaz zugandik iheska helduta.

Ta zuk orain parre algara egingo duzu

nork daki nun ta zeinekin.

Ta zure parrearen haizeak

penan ikaratzen du,

lotsaz ikaratzen du

nire bihotzeko kainaberartean

zure memoria.

II

© Joxe Azurmendi