«Arrizkoa zara, baiña

                                        zure arrian...»

                                                          Gandiaga

Kantari jeixten zen iturria,

artzaiak, mandazaia,

enbata.

Denak doaz.

Hodeiak, neskatxak,

oroitzapen gozoak

arratsetan memoriaren apaletatik

astiro irakurberritzeko atereak,

hitzak.

Denak doaz.

Txikota askatzen zeuden marinelak

—oinutsik—, uhinak, aidea,

kaioak.

Maitasuna ta gezurra ere, doaz.

Bainan ni geldituko naiz.

Amesak, beste bihotzen atseden,

ahaztea bera, joango dira,

ta ni geldituko naiz.

Nigandik ihesean

—itzalak, antsia—

Itxaropena joan zen bezala,

ta ni geldituko naiz.

Ni, ni bakarrik.

Ta hesitzen nauen hutsaren barnean

zure —Arantzazu— harrizko imajina,

zure —Andra Mari— ixila,

eta harrizko elorria.

II

© Joxe Azurmendi