Alferrik exertzen naiz

nire ondoan,

Parco Celio-ko itzaletan.

Ez dut ezagun neure burua.

Kafean edo tranbi baldarretan

jendea nire alboan

mintzatzen da, ta

neure barreneko boz luzea

entzun uste dut.

Neu ote naiz haiek?

Ni, ordea, arrotza naiz

ta ez dut ezagutzen neure hitza.

Apika, ahuleriaz,

Parco Celio-ko iturri xaharrari bezala

entzuten dut neure burua

zer dion ulertzeko axola gabe.

Campo Verano-n ez da inor mintzatzen,

eta pentsamentua garbi garbi

ikusten da rnmasa izuaren lausoan.

Nigandik at irten ote zaizkit

galdekizun erantzun gabeok,

ahoz aho, nik ukatutako

babes bila joateko?

Sant Angelo parean denok

gelditu gera ixilik,

umeen jolasak begira.

Gero bakoitzak bere bidea

eraman du.

Nik ez dakit

neu naizen ala edozein,

eta norabait noanean

inora banoan.

III

© Joxe Azurmendi