Zubian

Nire hitz pobrea diru balitz

jaten eukiko lukete

langile pobreek.

Eta sobranterik ez nuke

Bankuan jarriko.

San Anton-go zubitik

Marzana-ko gabarrak

ikusirik, aterako nuke

nire patrikatik,

ta eskuak zabaldurik

Ibaizabal-ek aspaldian

izan ez duen edertasun

bakarra sortuko nuke.

Cantarranas-ko ijito guztiak

moskortuko nituzke gainerakoakin.

Eta pagatuko nuke moskorrena,

gainez, poeta bihurturik,

kitarra batekin

zezan kanta

nire zilar diruak

langileen izerdia direla

izar bilakaturik.

Zer arraio? Merezi ez ote du

hainbeste neke dakarren

ibai zikinduak,

ibai zatarrak

urte luzeen jornala

eta poesia bat?

Bainan nire hitza su da.

Su da,

eta halare, ezin du berotu,

ez argitu,

ez pobreen egun berri

ezin argitu denari

goiz albarik aurreratu.

Ta horretarako askoz hobe

ixildu nadila.

II

© Joxe Azurmendi