Poesiaz aspertu nintzan.

Eta nekearen nekez,

asperkundearen asperrez,

pobreen nahigabeak ere ahaztu nituen.

Ez-entzun egin nuen herria,

ta hilargiarekin kontenta nintzan.

Arratsaldean

arbolapean kantatzen nuen kitarrarekin,

ta itsasoa baino atseginagoa nuen

Mönesee-ko lagoa.

Zorioneko nintzan

hegoaize epelak

aurpegia leuntzen zidanean.

Errexa zen zoriona!

Baina biharamunean ezin nuen

zoriontsu izan nahi.

III

© Joxe Azurmendi