Gogoaren batel txikerrak

ur egin zidan.

Ez ninduen mirare batek

salbatu,

besoetako indarrak baino.

Ta bizi beharrak.

Bainan gaur,

Jainkoaren erdeinatu,

aberrearen infernu,

ta neure etsai.

Bapo nago.

Zer nahi duk nik egitea,

ezpada arima jaregin

iturri joaneakoan

galduta?

Ba, burdin hondarren

ibai beltzean

zuhaitz gabeko

ugarte erreren

baten bila

nintzan enbarkatu.

Deabru ermitalari

beharko dut santutu...

I

© Joxe Azurmendi