Gau ilunaren begian,

odol urteen buruan,

betiraunaren atean,

gudarien adar galdua

zurintzen dago lurrean.

Nire gabezko

joate honen itsuan

deslai joate minean

entzun dut inoiz bidean

adarraren hots zolia

mendi loen bizkarretan,

kemen oihartzun laru.

«Dieu! Que le son du corn

est triste au fond des bois!»...

Nola den tristea

basoetan barrena

adar hasperena

hondamena jotzen.

Tristeago

hautsetan galdurik

adarrik ikustea,

gudariak izuan

galdurik.

Ez du areago

poztuko liskarrik.

Nun izkutatzen da

zakur Altabizkargoa?

Nun da nagusia?

Ba dator frankoa

ta euskaldun gajoa

bidetan tapustez

atzerrira doa,

Bat, ehun, mila...

Euskaldun otsoa

—pakeak zahartua—

franko azeriak

izutu du!

Itsaso aldetik

laino beltzak datoz.

Ta itsasotik doaz

laino beltzen barnean

urte beltzagoak.

Adarra lurrean,

ta ez irrintzirik.

I

© Joxe Azurmendi