BOSGARREN ESKENA
CHUBUKOV eta NATALIA STEPANOVNA
CHUBUKOV: Pikutara joan dadila! (Paseatzen asaldatuta oso).
NATALIA: Non aurkituko duzu halako alprojarik! Nork izan, hau ikusita auzoko zintzoengan fedea!
CHUBUKOV: Gizatxar hutsa da! Andratxapero hutsa!
NATALIA: To, arlote hori! Besteren lurrez nagusitu eta gainera irainka hasten da!
CHUBUKOV: Tximino hori, eta ezkontzeko baimena eskatzen ausartu da!...
NATALIA: Baimena eskatu?
CHUBUKOV: Horixe! Zurekin ezkontzeko!
NATALIA: Zer diozu?... Nirekin ezkondu?... Zergatik ez didazu lehenago esan?
CHUBUKOV: Horregatik perretxiku horrek... lukainka, horrek... fraka jantzi du.
NATALIA: Nirekin ezkontzeko?... Ai!... (Aieneka erortzen da butakan) Itzul dadila!
CHUBUKOV: Zertarako egingo du hori?
NATALIA: Azkar!... Azkar!... Zorabiatuko naiz!... Itzul dadila! (Nerbioetako atakea ematen dio).
CHUBUKOV: Zer gertatzen zaizu? Zer nahi duzu?... (Eskuak burura eramaten ditu). Zorigaiztokoa ni! Tiro bat emango diot ene buruari! Lepoa moztuko dut! NATALIA: Hil egingo naiz! Itzul dadila!
CHUBUKOV: Ah!... Banoa bai! Ez ezazula negarrik egin! (Aldegiten du).
NATALIA: (Bakarrik eta aieneka). Ederra egin dugu! Itzul dadila!
CHUBUKOV: (Presaka, sartuz). Berehala heldu da! Hitzegin ezazu zuk zeuk berarekin! Nik ez daukat horretarako, gogorik!
NATALIA: (Aieneka). Itzul dadila!
CHUBUKOV: (Haserretuta). Esan dizut heldu dela!... (errezitatzen). Umeak hazi eta neke bizi!... Lepoa moztuko dut!... Horixe baietz moztuko dudala! Iraindu badugu gizona, etxetik bota baldin badugu, zure erruagatik izan da!...
NATALIA: Ez, zureagatik!
CHUBUKOV: Hara, orain ni naiz orduan erruduna? (LOMOV agertzen da atetik barrena).
© Anton Txekhov
© itzulpenarena: Begoña Lasa
"Txekhov: Bi antzeki labur" orrialde nagusia