GAUEZ BAKARDADEAN
Gauez bakardadean
egoten naiz, ni, ez bazaude zu.
Gauez bakardadean
suak hartzen nau ta behar zaitut.
Zure uretik edan,
zure gorputzez ase,
zure bular leunak
laztanez bete.
Etzazu ezetz esan,
urduri zabiltz, kezkatsu.
Zuk ere arratsean
desioz beharko nauzu.
Ilunabarreko bakardadean
maitatuko zaitut beso artean,
gozatuko zera joku batean
eder zabaldurik lore artean.
Zure begi urdinak
bi izar galdu izango dira.
Zure bular leunak
suak harturik lehertuko dira.
Desiozko zeruan
ta ni zure barruan
gure sua euriak
itzali arte.
(Xabier Lete, 1968)